Raffaella Carrà: królowa włoskiej piosenki i jej przebój „Raffaello”

23

Raffaella Carrà, urodzona jako Raffaella Maria Roberta Pelloni 18 czerwca 1943 roku w Bolonii, a zmarła 5 lipca 2021 roku w Rzymie, była wszechstronnie utalentowaną włoską artystką. Przez niemal siedem dekad zachwycała jako piosenkarka, tancerka, aktorka i prezenterka telewizyjna, pozostając aktywną zawodowo do samego końca. Z pasją do sceny od najmłodszych lat, już jako ośmiolatka rozpoczęła naukę tańca. Jej kariera, naznaczona międzynarodowymi hitami i przełomowymi występami w telewizji, uczyniła ją ikoną włoskiego i światowego show-biznesu. Choć na chwilę wyjechała do Hollywood, to Włochy i ich kultura stały się jej domem i sceną największych sukcesów.

Była córką Raffaele Pelloniego i Angeli Iris Dell’Utri, z którą dzieliła sycylijskie korzenie. Dzieciństwo Raffaelli upłynęło między lokalnym barem prowadzonym przez matkę a lodziarnią, gdzie młoda artystka chłonęła świat telewizji, ucząc się na pamięć piosenek i układów choreograficznych z popularnego programu „Il Musichiere”. Jej droga do świata sztuki rozpoczęła się na dobre w wieku ośmiu lat, kiedy opuściła Riwierę Romagnolską, by rozpocząć naukę w Narodowej Akademii Tańca w Rzymie. W 2021 roku, w wieku 78 lat, świat pożegnał jedną z najbardziej charyzmatycznych postaci włoskiej sceny rozrywkowej.

Najważniejsze fakty:

• Wiek: Na lipiec 2021 roku miała 78 lat.
• Żona/Mąż: Brak informacji o małżeństwie.
• Dzieci: Brak informacji o dzieciach.
• Zawód: Piosenkarka, tancerka, aktorka, prezenterka telewizyjna i radiowa.
• Główne osiągnięcie: Ikona włoskiej i międzynarodowej rozrywki, przełamywanie tabu w mediach, globalne sukcesy muzyczne.

Podstawowe informacje o Raffaelli Carrà

Dane osobowe i pseudonim artystyczny

Raffaella Maria Roberta Pelloni, znana światu jako Raffaella Carrà, urodziła się 18 czerwca 1943 roku w Bolonii we Włoszech. Jej życie zakończyło się 5 lipca 2021 roku w Rzymie, w wieku 78 lat. Od najmłodszych lat związana z branżą rozrywkową, pracowała jako piosenkarka, tancerka, aktorka, prezenterka telewizyjna i radiowa, a także modelka. Jej kariera trwała niemal siedem dekad, od 1952 do 2021 roku, co świadczy o niezwykłej wszechstronności i długowieczności na scenie. Pseudonim artystyczny „Carrà” przyjął w połowie lat 60. XX wieku. Został on zaproponowany przez reżysera Dante Guardamagnę, który połączył jej prawdziwe imię, kojarzące mu się z malarzem Rafaelem Santi, z nazwiskiem innego znanego artysty – Carlo Carrà.

Pochodzenie i dzieciństwo

Raffaella Carrà była córką Raffaele Pelloniego i Angeli Iris Dell’Utri. Jej matka, Angela Iris, miała sycylijskie korzenie. Niestety, jej rodzice rozstali się krótko po ślubie, co oznaczało, że Raffaella dorastała w niepełnej rodzinie. W dzieciństwie była blisko związana ze swoją matką, spędzając czas w prowadzonym przez nią barze oraz w lodziarni. Te proste, codzienne doświadczenia stanowiły tło dla jej wczesnych marzeń o świecie sztuki i rozrywki. Już w wieku ośmiu lat podjęła ważną decyzję o przeprowadzce z Riviery Romagnolskiej do Rzymu, aby rozpocząć naukę w Narodowej Akademii Tańca.

Edukacja

Droga Raffaelli Carrà do świata profesjonalnej sztuki była poparta solidnym wykształceniem. W 1960 roku ukończyła prestiżowy Centro Sperimentale di Cinematografia, instytucję kształcącą przyszłych twórców filmowych. Ta edukacja stanowiła fundament dla jej późniejszej, wszechstronnej kariery w branży rozrywkowej, przygotowując ją do wyzwań zarówno na ekranie, jak i na scenie.

Kariera zawodowa Raffaelli Carrà

Debiut i początki kariery aktorskiej

Ścieżka kariery Raffaelli Carrà rozpoczęła się w bardzo młodym wieku. Swój debiut na ekranie zaliczyła mając zaledwie 9 lat, w filmie „Torment of the Past” (1952) w reżyserii Mario Bonnarda. Ten wczesny kontakt z kinem zapoczątkował jej długą i bogatą przygodę z aktorstwem. Po ukończeniu Centro Sperimentale di Cinematografia w 1960 roku, na początku lat 60. XX wieku, Raffaella Carrà stała się rozpoznawalną postacią włoskiego kina. W tym okresie zdobyła popularność dzięki rolom w filmach gatunku peplum, znanego również jako kino miecza i sandałów. Do jej znaczących produkcji z tego okresu należą takie filmy jak „Fury of the Pagans” (1960) czy „Atlas in the Land of the Cyclops” (1961). Te role ugruntowały jej pozycję jako młodej gwiazdy włoskiego kina.

Kariera w Hollywood

W 1965 roku Raffaella Carrà otrzymała propozycję, która otworzyła jej drzwi do międzynarodowej kariery. Podpisała kontrakt z renomowaną wytwórnią 20th Century Fox i wyjechała do Hollywood. Tam miała okazję wystąpić u boku samego Franka Sinatry w filmie wojennym „Von Ryan’s Express”. Mimo obiecującej szansy na wielką karierę w Stanach Zjednoczonych, Carrà podjęła decyzję o powrocie do Włoch w 1966 roku. Głównymi powodami tej decyzji były silne uczucie tęsknoty za domem i trudności w odnalezieniu się w specyficznym stylu życia panującym w Los Angeles. Choć przygoda w Hollywood była krótka, stanowiła ważny etap w jej rozwoju artystycznym.

Kariera muzyczna i międzynarodowe sukcesy

Dyskografia i sprzedaż albumów

Raffaella Carrà zapisała się w historii muzyki jako jedna z najlepiej sprzedających się artystek w Europie i Ameryce Łacińskiej. W ciągu swojej bogatej kariery wydała imponującą liczbę 25 albumów studyjnych, które ukazały się w aż 37 krajach. Łączna sprzedaż jej płyt na całym świecie przekroczyła ponad 60 milionów egzemplarzy, co stanowi dowód jej globalnego zasięgu i popularności. Jej album „Forte forte forte” z 1976 roku cieszył się ogromnym powodzeniem, doczekał się wydania w 36 krajach, a w Kanadzie zdobył certyfikat złotej płyty. Ta wszechstronność w tworzeniu i dystrybucji muzyki potwierdza jej status międzynarodowej gwiazdy.

Warto wiedzieć: Jej piosenka „A far l’amore comincia tu” zdobyła liczne złote oraz platynowe płyty, co świadczy o ogromnym sukcesie komercyjnym tej produkcji.

Największe przeboje i ich odbiór

Jednym z największych międzynarodowych przebojów Raffaelli Carrà był utwór „A far l’amore comincia tu”. Piosenka ta odniosła spektakularny sukces, docierając do wysokiego 9. miejsca na brytyjskiej liście przebojów UK Singles Chart. Innym znaczącym utworem, który zdobył szerokie uznanie, jest „Tanti auguri”, który stał się hymnem wolności seksualnej. Odważny tekst tej piosenki promował radość z życia i miłości, co rezonowało z szeroką publicznością. Jej piosenka „A far l’amore comincia tu” zdobyła liczne złote oraz platynowe płyty, potwierdzając jej status jako artystki o globalnym zasięgu i wpływie muzycznym.

Wielojęzyczność i zasięg międzynarodowy

Kluczowym elementem międzynarodowego sukcesu Raffaelli Carrà była jej umiejętność śpiewania w czterech językach: włoskim, hiszpańskim, angielskim i francuskim. Ta wielojęzyczność pozwoliła jej na zdobycie ogromnej popularności nie tylko we Włoszech, ale również w całej Europie i Ameryce Łacińskiej, gdzie jej muzyka i osobowość były gorąco przyjmowane. Jej zdolność do komunikowania się z publicznością na wielu płaszczyznach językowych była jednym z filarów jej globalnego zasięgu i wpływu.

Kontrowersje muzyczne

Kariera Raffaelli Carrà nie była pozbawiona kontrowersji. W 1982 roku jej piosenka „Ballo ballo” wywołała dyskusje, ponieważ niektórzy słuchacze i krytycy oskarżali ją o splagiatowanie utworu „Eleanor Rigby” zespołu The Beatles. Choć zarzuty te nie wpłynęły znacząco na jej popularność, stanowiły one jeden z momentów, w których twórczość artystki budziła żywe emocje i debaty.

Kariera telewizyjna i medialna

Ikona włoskiej telewizji RAI

Raffaella Carrà stała się niekwestionowaną ikoną włoskiej telewizji publicznej RAI. Jej charyzma i innowacyjne podejście do formatów telewizyjnych sprawiły, że prowadzone przez nią programy osiągały ogromną popularność. Szczególnie pamiętny był jej występ w programie „Canzonissima” w 1970 roku. Wówczas jej odważny występ z odsłoniętym pępkiem wywołał prawdziwy skandal obyczajowy, skutkując protestami Watykanu i wywołując szeroką debatę na temat wolności ekspresji w mediach. Ten moment stał się symbolem przełamywania konwenansów i odwagi w eksplorowaniu nowych form artystycznych.

Prowadzenie programów i talk-show

W latach 1983–1985 Raffaella Carrà z sukcesem prowadziła program „Pronto, Raffaella?”, który zapisał się w historii jako pierwszy południowy talk-show we Włoszech. Format ten zyskał ogromną popularność, a jeden z jego odcinków, zawierający wywiad z Matką Teresą z Kalkuty, przyciągnął przed ekrany imponującą liczbę 14 milionów widzów, co było rekordowym wynikiem. W połowie lat 80. prowadziła również program „Buonasera Raffaella”, którego część odcinków transmitowano na żywo ze studiów w Nowym Jorku, co podkreślało jej międzynarodowy zasięg i ambicje produkcyjne. W 1987 roku Carrà podpisała wielomilionowy, dwuletni kontrakt z grupą Fininvest, konkurencją RAI, debiutując na kanale Canale 5, co świadczyło o jej znaczeniu na rynku medialnym.

Sukcesy w Hiszpanii

Lata 90. XX wieku przyniosły Raffaelli Carrà ogromny sukces również w Hiszpanii. Przez trzy sezony prowadziła popularny program „¡Hola Raffaella!” dla stacji TVE, który zdobył uznanie widzów i krytyków. Sukces ten zaowocował zdobyciem trzech prestiżowych nagród TP de Oro, co potwierdzało jej status jako gwiazdy również na hiszpańskim rynku medialnym. Program „¡Hola Raffaella!” stał się symbolem jej zdolności do adaptacji i zdobywania serc publiczności w różnych krajach.

Udział w Festiwalu w Sanremo

Choć dwukrotnie odmawiała prowadzenia Festiwalu Piosenki Włoskiej w Sanremo, Raffaella Carrà ostatecznie przyjęła tę prestiżową rolę w 2001 roku, prowadząc 51. edycję tego wydarzenia. Jej udział w Festiwalu w Sanremo był symbolicznym zwieńczeniem długiej i owocnej kariery, potwierdzającym jej status jako jednej z najważniejszych postaci włoskiej sceny muzycznej i telewizyjnej.

Inne projekty artystyczne

Działalność artystyczna Raffaelli Carrà wykraczała poza muzykę i telewizję. W 1968 roku brała udział w specjalnej audycji „Tempo di samba”, co świadczy o jej zainteresowaniu różnorodnymi gatunkami muzycznymi i ambicją eksplorowania szerszego repertuaru. W tym samym roku wystąpiła również w sztuce „Processo di Famiglia” autorstwa Diego Fabbriego, pokazując swoje aktorskie umiejętności poza światem filmu i telewizji. W 1971 roku pojawiła się we francuskim serialu „Arsène Lupin” w odcinku „La donna dai due sorrisi”, pokazując swoją wszechstronność aktorską. W późniejszym okresie, w 1997 roku, zagrała postać samotnej dziennikarki w miniserii RAI „Una mamma per caso”. Prowadziła również program „Il principe azzurro” dla stacji Canale 5, co dodatkowo poszerzyło jej dorobek medialny. Wśród jej wcześniejszych ról filmowych znalazły się występy w „La chance et l’amour” oraz w filmie „Caesar the Conqueror” (1962). Zaliczyła również swój dorosły debiut aktorski w filmie „Long Night in 1943” w 1960 roku.

Życie prywatne Raffaelli Carrà

Rodzina pochodzenia

Raffaella Carrà była córką Raffaele Pelloniego i Angeli Iris Dell’Utri. Jej matka, Angela Iris, miała sycylijskie korzenie. Niestety, jej rodzice rozstali się krótko po ślubie, co oznaczało, że Raffaella dorastała w niepełnej rodzinie. W dzieciństwie była blisko związana ze swoją matką, spędzając czas w prowadzonym przez nią barze oraz w lodziarni. Te proste, codzienne doświadczenia stanowiły tło dla jej wczesnych marzeń o świecie sztuki i rozrywki.

Relacje i życie osobiste

Choć życie osobiste Raffaelli Carrà było przedmiotem zainteresowania mediów, sama artystka stroniła od ujawniania szczegółów. Jej poświęcenie karierze i pracy artystycznej było tak wielkie, że często to właśnie ono znajdowało się w centrum uwagi. Brak publicznie dostępnych informacji o jej związkach romantycznych czy małżeństwie świadczy o tym, że artystka ceniła sobie prywatność w tej sferze.

Relacje z rodziną

Raffaella Carrà miała brata o imieniu Enzo, który zmarł w 2001 roku. Choć brak szczegółowych informacji na temat ich relacji, obecność rodzeństwa świadczy o jej rodzinnych więziach. Jej życie było silnie związane z matką, która prowadziła bar, co miało wpływ na jej wczesne lata i kształtowanie jej osobowości.

Osiągnięcia i nagrody Raffaelli Carrà

Nagrody telewizyjne i branżowe

Raffaella Carrà jest rekordzistką pod względem popularności we Włoszech, o czym świadczy imponująca liczba zdobytych przez nią nagród. Jest laureatką aż 12 statuetek Telegatto, prestiżowej nagrody przyznawanej w dziedzinie telewizji. W 1984 roku została uhonorowana tytułem „Żeńskiej Osobowości Telewizyjnej na Poziomie Europejskim”, przyznanym przez Stowarzyszenie Europejskich Magazynów Telewizyjnych. Za swój program „¡Hola Raffaella!” otrzymała także trzy prestiżowe nagrody TP de Oro w Hiszpanii, co podkreśla jej znaczenie na międzynarodowej scenie medialnej.

Pośmiertnie, podczas 78. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji, została uhonorowana nagrodą Sorriso Diverso Venezia, co stanowi wyraz uznania dla jej trwałego wkładu w sztukę i kulturę.

Uznania i wyróżnienia

Jej działalność artystyczna i wpływ na kulturę zostały docenione wielokrotnie. W 2017 roku, podczas World Pride w Madrycie, została oficjalnie uznana za „Ikonę Gejów”, co podkreśla jej znaczenie dla społeczności LGBTQ+. W tym samym roku odebrała nagrodę w Madrycie jako wyraz wdzięczności za wsparcie dla tej społeczności. Hasło „najbardziej kochana przez Włochów” na stałe przylgnęło do jej wizerunku, co świadczy o jej głębokim zakorzenieniu w sercach włoskiej publiczności.

Pośmiertne uhonorowania

Po śmierci Raffaelli Carrà jej dziedzictwo zostało uhonorowane podczas 78. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji. Została wówczas pośmiertnie nagrodzona nagrodą Sorriso Diverso Venezia, co stanowi wyraz uznania dla jej trwałego wkładu w sztukę i kulturę. Jej ciało spoczywa na cmentarzu w Porto Santo Stefano, w miejscu, które stało się jej ostatnim spoczynkiem.

Wpływ i dziedzictwo Raffaelli Carrà

Rola w promowaniu feminizmu

Raffaella Carrà jest uznawana za pionierkę feminizmu w mediach. W latach 70. i 80. XX wieku aktywnie walczyła o wyzwolenie wizerunku kobiet w branży muzycznej i telewizyjnej. Jej odważne występy, przełamywanie tabu i promowanie niezależności kobiet stanowiły ważny głos w dyskusji o roli płci w społeczeństwie i mediach. Swoją postawą i twórczością inspirowała kolejne pokolenia kobiet do wyrażania siebie i kwestionowania narzuconych norm.

Ikona społeczności LGBTQ+

Raffaella Carrà stała się wielką ikoną społeczności LGBTQ+. Jej otwartość, akceptacja i promowanie radości z życia sprawiły, że zyskała status symbolu dla wielu osób. Uznanie jej za „Ikonę Gejów” podczas World Pride w Madrycie w 2017 roku było wyrazem głębokiego szacunku i wdzięczności za jej wsparcie i reprezentację. Jej muzyka i osobowość często były postrzegane jako ucieleśnienie wolności i samostanowienia, co rezonowało z wartościami tej społeczności.

Działalność filantropijna

Raffaella Carrà wykorzystywała swoją ogromną popularność również do celów charytatywnych. W 2004 roku współprowadziła dziewięciogodzinny teleton „Contigo” w hiszpańskiej telewizji TVE, zbierając środki na ważne cele społeczne. Jej zaangażowanie w pomoc innym świadczyło o jej wrażliwości i chęci wykorzystania swojej platformy do czynienia dobra. Ta strona jej działalności podkreślała jej ludzką stronę i troskę o potrzebujących.

Wizerunek i rozpoznawalność

Hasło „najbardziej kochana przez Włochów” na stałe przylgnęło do wizerunku Raffaelli Carrà, co doskonale oddaje jej pozycję w sercach rodaków. Była artystką, która potrafiła połączyć masową popularność z autentycznością i innowacyjnością. W 1984 roku podpisała kontrakt reklamowy z firmą Scavolini, promując kuchnie hasłem „najbardziej kochana przez Włochów”, co utrwaliło jej wizerunek jako bliskiej i uwielbianej postaci. Jej styl, energia i otwartość sprawiły, że stała się symbolem radości życia i włoskiego ducha.

Ciekawostki i nieznane fakty z życia Raffaelli Carrà

Kariera Raffaelli Carrà obfitowała w wiele interesujących momentów i faktów, które podkreślają jej wszechstronność i niekonwencjonalne podejście do sztuki. W 1968 roku brała udział w specjalnej audycji „Tempo di samba”, co świadczy o jej zainteresowaniu ambitniejszym repertuarem i chęci eksplorowania różnych gatunków muzycznych. W tym samym roku wystąpiła również w sztuce „Processo di Famiglia” autorstwa Diego Fabbriego, pokazując swoje aktorskie umiejętności poza światem filmu i telewizji. Jej piosenka „Tanti auguri” stała się nieoficjalnym hymnem wolności seksualnej, dzięki odważnemu tekstowi, który promował radość z życia i miłości, co było odważnym przekazem w tamtych czasach.

Jako aktorka, Raffaella Carrà pojawiła się w wielu produkcjach. W 1971 roku wystąpiła we francuskim serialu „Arsène Lupin” w odcinku „La donna dai due sorrisi”. Wystąpiła również w francuskiej produkcji „La chance et l’amour” oraz grała w filmie „Caesar the Conqueror” (1962). W 1997 roku zagrała postać samotnej dziennikarki w miniserii RAI „Una mamma per caso”. Jej obecność na ekranie obejmowała zarówno włoskie, jak i zagraniczne produkcje, co pokazuje jej międzynarodowy zasięg. Prowadziła również program „Il principe azzurro” dla stacji Canale 5, co świadczy o jej wszechstronności jako osobowości telewizyjnej. Jej piosenka „A far l’amore comincia tu” zdobyła liczne złote oraz platynowe płyty, potwierdzając jej sukces jako artystki muzycznej na skalę światową.

W 1960 roku zaliczyła swój dorosły debiut aktorski w filmie „Long Night in 1943”. Dwukrotnie odmawiała prowadzenia Festiwalu w Sanremo, zanim ostatecznie zdecydowała się na to w 2001 roku. Miała brata o imieniu Enzo, który zmarł w 2001 roku. Jej ciało spoczywa na cmentarzu w Porto Santo Stefano. W 2017 roku odebrała nagrodę w Madrycie jako wyraz wdzięczności za wsparcie dla społeczności LGBTQ+, co podkreśla jej rolę jako sojuszniczki i ikony. Hasło „najbardziej kochana przez Włochów” na stałe przylgnęło do jej wizerunku, symbolizując jej trwałe miejsce w sercach i kulturze Włoch.

Filmografia (wybrane produkcje)

• „Torment of the Past” (1952)
• „Fury of the Pagans” (1960)
• „Atlas in the Land of the Cyclops” (1961)
• „Caesar the Conqueror” (1962)
• „Von Ryan’s Express” (1965)
• „Arsène Lupin” (serial, 1971)
• „Una mamma per caso” (miniseria, 1997)

Dyskografia (wybrane albumy)

• „Forte forte forte” (1976)

Wybrane nagrody i wyróżnienia

Kontrowersje i znaczące wydarzenia

• 1970: Występ z odsłoniętym pępkiem w „Canzonissima”, wywołujący skandal obyczajowy i protesty Watykanu.
• 1982: Kontrowersje wokół piosenki „Ballo ballo” oskarżanej o plagiat utworu „Eleanor Rigby” zespołu The Beatles.
• 1984: Krytyka ze strony premiera Włoch, Bettino Craxiego, dotycząca jej zarobków w RAI.
• 1986: Ostry komentarz na temat artykułu w tabloidzie „Novella 2000” oskarżającego ją o zaniedbywanie matki.

Raffaella Carrà, jako wszechstronna artystka, pozostawiła po sobie trwałe dziedzictwo w świecie muzyki, telewizji i kultury. Jej odważne podejście do tematów społecznych, przełamywanie barier obyczajowych i promowanie radości życia sprawiły, że stała się ikoną dla wielu pokoleń i ważną postacią dla społeczności LGBTQ+. Jej globalne sukcesy muzyczne, błyskotliwa kariera telewizyjna i niezapomniana osobowość ugruntowały jej pozycję jako jednej z najbardziej kochanych i wpływowych postaci włoskiej rozrywki.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Raffaella_Carr%C3%A0